انجیلئے مانا چے اِنت؟
انجیلئے مانا انت “مستاگ ” بزاں وشیں ھال۔ بلے ہمئے مستاگ و وشیں ھال چیئے بابتا انت۔ اے زانگے واستا مارا انجیلئے بنکی پیگامئے باروا زانگ لوٹیت۔
انجیلئے اَسلێن پئیگامئے مَجگ ایسّائے مَرک و پدا جاه جنَگ اِنت. مسیهئے جهانا آیگ و سلیبئے سرا کُشگ بئیَگ و جاه جنَگئے مکسد اِش اَت که جهانا بیئیت و دراهێن انسان زاتئے گُناهان بشۆدیت:
”چه درُستان مَسترێن هال که منا سر بوتگاَت، من په شما سر کرت. انچۆ که پاکێن کتابان پێشگۆیی کرتگاَت، مَسیه په مئے گناهان مُرت و کبر کنگ بوت و سئیمی رۆچا پدا زندگ بوت، انچۆ که پاکێن کتابان پێشگۆیی کرتگاَت. پێسرا کێپائے دێما زاهر بوت و رندا دوازدهێن کاسدانی دێما“ (کُرنتیانی ائولی کاگد در 15، بند 3 تا 5). ۔
”انجیلئے“ ماناهانی تها اے هم مان اَنت:
انسانی زلورتئے بئیان کنگ، انچۆ که کوَهنێن اهدنامگئے تها اے جُست مان اِنت، که ”گوَرانڈ کُج اِنت که په گُناهان کُربانیگ بیت؟“ (پێدائش در 22، بند 7).
انچۆ که نۆکێن اهدنامگا جار جنگ بوتگ، هُدایی کامِلیئے بئیان کنگ: ”بچارێت! اِش اِنت هُدائے هما گوَرانڈ که جهانئے گناهانَ شۆدیت و دورَ کنت“ (یوهَنّا در 1، بند 29).
هُدائے هُدایی جَلال: ”گۆن بُرزێن تئوارێا گوَشگا اَتنت: ’”هما گوَرانڈ که هلار کنگ بوت، کرزیت که آییا زۆر و مال و دانایی و واک و اِزّت و شئوکت و ستا دئیگ ببیت‘.“ (الهام در 5، بند 12).
مِرَگ و جاه جنَگا رند، مسیها وتی شاگرد هُکم داتنت که ”دنیائے سجّهێن کئومانی کِرّا برئوێت و وشّێن مِستاگا (انجیلا) سر کنێت“ (مَرکاس در 16، بند 15).
اے گال انجیل، انگرێزیا گاسپِل یونانی زُبانا ”ایوَنجیلیون“ اِنت. اے گالئے مانا اِنت ”وَشّێن هال“ یا ”مِستاگ“. اے آ پئیمێن کتابے نه اِنت که هُدایا ایسّائے سرا نازل کرتگ، چۆ که مسلمان هئیالَ کننت. اے انجیل مسیهئے، انسانارا چه گُناهان نجات دئیَگئے واستاجهانا آییئے ائولی آیَگ، آییئے دوبَر جاه جنَگ، و هما دومی آیگئے پئیگام اِنت که پدا جهانا کئیت، کَزاوَتَ کنت و وتی بادشاهیا برجمَ کنت.
انچۆ که لئیب و گوازیے چه چار نێمگا ویڈیو کنگَ بیت، هر یَک شاگردێا انجیل، پاکێن روهئے رهبریا، چه یک هاسێن نێمگێا نبشته کرتگ: مَتّائے انجیل بادشاهێن مسیه اِنت، مَرکاسئے انجیل هِزمتکارێن مسیه اِنت، لوکائے انجیلا مسیه اِنسانئے چُکّ اِنت، و یوهَنّائے انجیلا مسیه هُدائے مکسدئے سرجمی اِنت.
انجیل چێا؟
ما اِنسانی مسله اِش اِنت که ما هُدا و دگه مردمان رنجَ دئیێن، ستَر که ما وتی دراهێن زۆرا بجنێن. انگت، هُدا لۆٹیت که ما کامِل ببێن:
”بله من شمارا گوَشان، اگن کَسے جنێنێا په بدێن چَمّے بچاریت، بزان وتی دلا گۆن هما جنێنا زِنایی کرت“ (مَتّا در 5، بند 28).
”بله من شمارا گوَشان، وتی دژمنان دۆست بدارێت و په همایان که شمارا آزارَ دئینت، نێکێن دْوا بلۆٹێت… پمێشکا شما باید اِنت کامِل ببێت، اَنچُش که شمئے آسمانی پت کامِل اِنت“ (مَتّا در 5، بند 44 و 48).
مئے مسلهئے بُن مئے سِلّێن سَرِشت اِنت و همئے زندگیانی تها هُدائے روهئے گۆن نبئیَگ اِنت:
”هما پِگر و هئیال که آییئے مهار گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے دستا اِنت، آییئے آسَر مَرک اِنت، بله هما پِگر و هئیال که آییئے مهار پاکێن روهئے دستا اِنت، آییئے آسَر زِندمان و اێمنی اِنت. هما پِگر و هئیال که مهاری گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے دستا اِنت، هُدائے دژمن اِنت. آ وتا هُدائے شَریَتئے دستا ندنت، چۆ کرت هم نکنت. آ مردم که گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے دستا اَنت، هُدایا وَشّ و رَزا کرتَ نکننت“ (رومیانی کاگد در 8، بند 6 تا 8).
مارا مئے اے بلاهێن اندۆهئے تها کُمَک کنئے واستا مسیه، که وت هُدا اِنت، وتا انسانے کرتی و اتک که مئے گُناهانی کیمتا اَدا بکنت، سلیبئے سرا کُشَگ ببیت تاکه مئے گۆن هُدایا وَشّانی ببیت:
”پرچا که سجّهێنان گناه کرتگ و چه هُدائے شان و شئوکتا زِبَهر اَنت، بله گۆن هُدائے رَهمتئے نیامتا و هما مۆکگا که چه ایسّا مَسیهئے برکتا رسیت، راستاور و بێمئیار هسابَ بنت. هُدایا ایسّا اے دنیایا دێم دات تانکه آییئے هۆن هما کپارَت ببیت که چه ایمانئے راها گناهانَ شۆدیت. اے کاری په وتی راستاوری و آدلیئے پێش دارگا کرت، پرچا که گۆن وتی هُدایی سَبر و اۆپارا مردمانا پێسریگێن گناهانی سزایی نداتگاَت“ (رومیانی کاگد در 3، بند 23 تا 25).
ما که مۆکگ که بوتگێن، اے نه اِنت که تهنا گُناه پهِل کنگ بوتگ اَنت و مسیهئے هۆنا مئے گُناه شُشتگ اَنت، اِش اِنت هم که ما دوبَر پێدا ببێن، هُدایی سرِشتا بهرَمند ببێن، و پاکێن روه مئے باتنا جهمنند ببیت که ما وتی زندا هُدائے راها گوزێنت بکنێن:
”آییا همِشانی وسیلها گۆن ما بلاهێن و بێبهاێن کئول کرتگ تانکه شما هُدایی تب و سرِشتا شریکدار ببێت و چه هما سِلکاریان برَکّێت که دنیایا هستاَنت و بدێن واهگانی بَر و سَمر اَنت“ (پِرُس 2، دَر 1، بند 4).
”پمێشکا هرکَس که مَسیهئے راها اِنت، آ نۆکێن مردمے. آییئے کوَهنێن زند هلاس بوتگ و نۆکێن زندی شرو بوتگ“ (کُرنتیانی دومی کاگد، در 5، بند 17).
”بله شما گُنهکارێن تَب و سَرِشتئے دستا نهاێت، پاکێن روهئے دستا اێت، پرچا که هُدائے روه شمئے دلا نِشتگ. اگن کَسێا مَسیهئے روه گۆن مبیت، آ مَسیهئے نهاِنت“ (رومیانی کاگد در 8، بند 9).
”نون تئوبه بکنێت و دێم په هُدایا واتَرّ بکنێت تانکه شمئے گناه شۆدگ ببنت“ (کاسدانی کار در 3، بند 19).